Newsletter

zapisz się »

Producenci

Warto Wiedzieć - o systemach solarnych w skrócie i dla każdego






 

 

 

 


Spis treści


»
 Dwa systemy solarne PV i Temiczny, dwa światy
» Optymalne warunki pracy systemów solarnych
» Sprawność systemów solarnych
» Pomiar promieniowania słonecznego (standard STC)
» Ilość energii w promieniowaniu słonecznym
» Moc kontra sprawność (Wp / %)
» Sprawność kontra cena (% / PLN)
» Produkcja własnej energii w praktyce
» Straty w systemach solarnych. 


 

Dwa systemy solarne PV i Termia, dwa światy  


PV
 
- to międzynarodowa nazwa technologii umożliwiającej produkcję energii elektrycznej ze światła, promieniowania słonecznego. Technologia PV wykorzystuje » efekt fotowoltaiczny (eng. PhotoVoltaic) charakteryzując się około 30 letnim okresem użytkowania i w praktyce uchodzi za technologie bezobsługową. Systemy PV produkują energię bezemisyjnie, cicho i dyskretnie oraz również w dni pochmurne. W Polsce technologia PV znajduje głównie zastosowanie w mobilnych i autonomicznych systemach zasilania, w Europie większość instalowanych systemów PV stanowią przydomowe i komercyjne elektrownie słoneczne. Najwiekszą zaletą systemów PV jest możliwość produkcji własnej energii elektrycznej w prosty i niezależny sposób i to na lata. Sprawność systemów PV zależy od ich technologii produkcji i średnio wynosi około 14%.

Moduł PV - to poprawne określenie podstawowej jednostki fotowoltaicznego systemu solarnego.  Potoczne i czasami błędnie występujące określenia modułów PV to: bateria słoneczna, panel solarny lub fotoogniwo, każda z tych nazw w branży solarnej określa co innego. Baterie słoneczne to mobilne ładowarki solarne, panele solarne to moduły PV bez obramowania, a fotoogniwa to składowe modułów PV, pojedyncze płytki krzemowe.

Podgrupy systemów PV, nazewnictwo międzynarodowe:

PV Mobile - mobilne systemy zasilania fotowoltaicznego, napięcie systemu 5-12V DC
PV Offgrid - autonomiczne i wyspowe systemy zasilania fotowoltaicznego napięcie systemu 12-24V DC
PV Ongrid - elektrownie słoneczne podłączone do sieci energetycznej, system DC/AC



T
ermia 
- system solarny obecnie w Polsce najbardziej rozpowszechniony i znany. Podstawą systemu są kolektory słoneczne absorbujące promieniowanie słoneczne/elektromagnetyczne. Wynikiem pracy kolektorów jest produkcja energii cieplnej, magazynowanej w zbiornikach solarnych, bojlerach, basenach lub wykorzystywanej bezpośrednio w procesach przemysłowych. Dobry kolektor słoneczny to piec na dachu, piec który nawet w dni pochmurne przy tzw. promieniowaniu dyfuzyjnym (rozproszonym) pozwala na dobre uzyski energii cieplnej. Piec na czyste, darmowe i nieograniczone paliwo - energię słońca. Sprawność fotooptyczna dobrego kolektora wynosi około 80%.

Kolektor słoneczny - to poprawne określenie podstawowej jednostki termicznego systemu solarnego, produkującego energie cieplną. Kolektory dzielą się na dwie główne grupy, wedle technologii produkcji: kolektory płaskie i kolektory próżniowe. Potocznie kolektory nazywane są też: solarami lub panelami solarnymi i dla laika na dachu mogą wydawać się podobne do modułów PV, ale w istocie rzeczy są diametralnie innym systemem solarnym. Kilka kolektorów lub modułów PV, stanowiących instalacje solarną określa się baterią kolektorów lub modułów PV.

Więcej na temat nazewnictwa komponentów systemów solarnych w dziale: » leksykon.



Optymalne warunki pracy systemów solarnych


Żelazna zasada dla instalacji o stałej ekspozycji słońca (zabudowa trwała) to:

- południowa ekspozycja systemu, optymalnie azymut 180° lub w zakresie 135-225°
- kąt nachylenia instalacji solarnych optymalnie w zakresie 25-45°

W przypadku kolektorów słonecznych preferuje się większy kąta nachylenia około 35-45° (dla systemów PV 30-35°). Różnica wynika z priorytetu większego wykorzystania zimowych ekspozycji i niskiej trajektorii słońca dla kolektorów słonecznych. W lecie kolektory i tak wyprodukują spore nadwyżki energii, które bez podłączenia instalacji np. do basenu będzie niewykorzystana. Dlatego preferowany większy kąt nachylenia dla kolektorów słonecznych pozwalający na optymalne wykorzystanie ekspozycji słońca w okresach przejściowych i zimowych.

Dla systemów PV optymalny kąt nachylenia to około 30-35° i odpowiada wykorzystaniu optymalnego nasłonecznienia w okresie całorocznym. Niektóre technologie PV (jak monokrystaliczna) dla maksymalizacji uzysków preferują ciągłe prostopadłe promieniowanie słoneczne na moduł, możliwe po zastosowaniu systemów tracking’owych (nadążnych) pozwalających na dodatkowy uzysku energetyczny w skali roku o około 25-35% w zależności od konstrukcji trackera, jedno- czy dwuosiowy.

W przypadku kąta nachylenia dachu/systemu, dopuszczalne są odstępstwa i w przedziale 25-50° mają znaczenie wtórne, zazwyczaj istnieje możliwość zwiększenia mocy instalacji. Brakującej południowej ekspozycji słońca nie da się już nadrobić, a wykorzystanie wschodniej i zachodniej połaci dachu (porannych i popołudniowych ekspozycji słońca) szczególnie w przypadku kolektorów słonecznych w praktyce może być problematyczne i z reguły się nie sprawdza. Wówczas lepiej rozważyć możliwość instalacji fasadowej lub naziemnej.

W przypadku odstępstwa od optymalnych warunków ekspozycji systemu (kąt/azymut), często zależnych od parametrów budynku, wyniki uzysków energetycznych należy skorygować według tabeli korekcyjnej (poniżej) i przykładowo dla systemu solarnego z ekspozycją południowo-zachodnią (azymut 225°), roczna produkcja energii zmniejszy się tylko o około 5%, ale już dla instalacji fasadowej (kąt nachylenia 90°) strata ta sięga już 30%. 


Należy też unikać zacieniowania instalacji solarnych, szczególnie w przypadku systemów PV gdzie nawet ich częściowe zacieniowanie (blackout) narożnika modułu lub całego modułu rezultuje tzw. efektem "niedrożnego węża ogrodowego". Więcej na ten temat w dziale » Dla Instalatorów » Planowanie i realizacja fotowoltaicznych elektrowni słonecznych

W przypadku mobilnych systemów PV (ładowarek słonecznych do telefonów, samochodowych) moduły PV należy wyeksponować w kierunku słońca. Nie jest to wymóg bezwzględnie konieczny, ale zwiększający ich optymalne działanie.


Sprawność systemów solarnych


Jednym z kryteriów jakości systemów solarnych jest ich sprawność. Sprawność podawana jest w % i określa stopień konwersji, zamiany promieniowania słonecznego (widma światła, promieniowania elektromagnetycznego) na energię elektryczną lub cieplną. W fotowoltaicznych systemach solarnych sprawność zależy od ich » technologii produkcji i wynosi około:

  • 5 do 11% dla technologii amorficznej, najmniej sprawnej i najtańszej, ale ze względu na swoją jednolitą budowę (technologię sprayowania) odpornej na drgania i wstrząsy, tym samym idealnej dla mobilnych systemów solarych
  • 10 do 15% dla technologii polikrystalicznej, charakteryzującej się najlepszym stosunkiem ceny do uzysków energetycznych, technologii powszechnej dla standardowych modułów PV i systemów elektrowni słonecznych
  • 15 do 22% dla technologii monokrystalicznej o najwyższej sprawności i cenie.


Moc nominalna modułów (np. 20, 100, 200Wp) często błędnie interpretowana jest jako ich sprawność - sprawność wynika z technologii produkcji i dla danej technologii jest stała, wedle powyższych przedziałów (np. 10-15%). Czyli moduły 100Wp i 200Wp wykonane w tej samej technologii będą posiadały taką samą sprawność, ale różną powierzchnie. Każda technologia PV posiada indywidualne parametry techniczne stanowiące o jej przeznaczeniu i zastosowaniu wedle absorbcji światła, napięcia systemu, degradacji PV czy odporności fizycznej wynikającej z cech konstrukcyjnych i technologicznych.

W praktyce oznacza to, iż moduły PV wyprodukowane w technologii polikrystalicznej z jednego metra kwadratowego umożliwią moc nominalną modułu 100-150Wp wedle sprawności 10-15%, a moduły monokrystaliczne moc nominalną 150-220 Wp wedle sprawności 15-22%. Z kolei moduły wykonane w różnych technologiach PV, ale o jednakowej mocy nominalnej np. 100Wp będą się różnić wielkością (powierzchnią), gdzie moduł amorficzny o mocy 100Wp będzie wymagał  dwukrotnie większej powierzchni, niż moduł monokrystaliczny 100Wp o około dwukrotnie większej sprawności.

W przypadku płaskich kolektorów słonecznych sprawność zależy od ich komponentów składowych, głównie wysokoselektywnego absorbera, którego technologia materiałowa umożliwia sprawności rzędu 95% - czyli 95% energii (cieplnej) docierającej do absorbera przekazywane jest w konstrukcję kolektora i dalej w instalację do wymiennika ciepła (zbiornika, bojlera, basenu). Pozostałe 5% to radiacja termiczna, emisja ciepła w otoczenie absorbera. Sprawność absorbera na poziomie około 95% nie jest równoznaczna ze sprawnością całego kolektora, chodź czasami spotyka się podawane dane sprawności absorbera czy szyby solarnej (~95%) definiowane jako sprawności całego kolektora, co często wynika albo z niewiedzy lub ambicji reklamowych oferenta. Sprawność kolektora słonecznego mierzonego wedle standardu STC jest składową elementów konstrukcji kolektora, głównie absorbera, szyby solarnej, technologii łączenia absorbera z konstrukcją kolektora (punktową, ciągłą, lutowaną, spawaną ultradźwiękowo, laserowo) oraz izolacją i po uwzględnieniu tych elementów dla dobrej jakości kolektora wynosi około 80% sprawności fotooptycznej w produkcji energii cieplnej. Czyli z jednego metra kwadratowego kolektora słonecznego o sprawności fotooptycznej 80% moc nominalna wyniesie 800W energii cieplnej, a dla całego kolektora o powierzchni 1,8m2 (powierzchni netto absorbera) wyniesie 1,44kW mocy nominalnej jednego kolektora (1,8m2 x 80% = 1,44kW).

Sprawności systemów solarnych mierzone są według międzynarodowego standardu promieniowania słonecznego określanego standardem STC (Standard Test Conditions).



Standard pomiaru mocy promieniowania słonecznego (STC)


Moc nominalna systemów solarnych podawana w watach, oznacza zawsze Wp (p=peak) i określa moc szczytową modułów PV (ale też kolektorów) uzyskiwaną wedle jednolitego i międzynarodowego standardu mocy promieniowania słonecznego. W środkowo europejskich warunkach geograficzny standard ten odpowiada mocy promieniowania słonecznego w lecie w słoneczny i bezchmurny dzień i wynosi 1000W na jeden metr kwadratowy, temperaturze modułu lub kolektora 25°C i tzw. AirMass wynoszącego 1,5. W takich warunkach uzyskamy optymalne warunki promieniowania słonecznego, pozwalające osiągnąć systemom solarnym ich moc nominalną podawaną jako Wp wedle międzynarodowego standardu STC "Standard Test Conditions" (STC =1000W/m2, 25°C, AM=1,5).

Przykładowa i orientacyjna moc promieniowania słonecznego:

Pełne słońce (czyste niebo)800-1200 W/m2
Zachmurzone niebo300-800  W/m2
Pełne zachmurzenie100-300  W/m2

W praktyce produkcja energii elektrycznej lub cieplnej, odbywa się wedle sprawności modułów PV (~15%) lub kolektorów słonecznych (~80%) względem powyższych mocy promieniowania słonecznego, na jeden metr kwadratowy. Czyli moduł PV o wielkości 1m2 i sprawności 15% typowej dla dobrej jakości polikrystalicznych modułów PV, w pełnym słońcu o mocy promieniowania 1000W/m2 (=STC) będzie pracował z mocą 150W i tyle też będzie wynosić jego moc nominalna, szczytowa podawana jako Wp. Dla innych technologii i sprawności proporcjonalnie mniej lub więcej wedle sprawności w %, dla kolektorów słonecznych również proporcjonalnie do ich sprawności z uwzględnieniem wyniku ich pracy w formie energii cieplnej. 


Ilość energii w promieniowaniu słonecznym ?


Dwie kwestie, jedna określa w danym momencie moc promieniowania słonecznego wedle pomiaru w czasie rzeczywistym i jest dla stacjonarnych systemów solarnych mało istotna (bo zmienna i zależna od dziennych warunków pogodowych). Druga wartość, bardzo istotna, określa średnioroczną moc promieniowania słonecznego podawaną w kWh/rok dla danej lokalizacji systemu. Dane średniorocznej ekspozycji słońca podawane przez Komisje Europejską  generowane na przestrzeni wieloletnich pomiarów informują o ilości energii docierającej w formie promieniowania słonecznego na powierzchnię ziemi (jeden metr kwadratowy) i dla Polski wynoszą średnio 1000kWh/m2 (Gdańsk 950, Zakopane 1050) i odpowiadają energii zawartej w 100L oleju opałowego lub 100m3 gazu ziemnego, z jednego metra kwadratowego !

W zależności od sprawności systemów solarnych, wynoszącej dla modułów PV średnio 14% (dla kolektorów 80%) dany system wyprodukuje ze średniorocznej ilości energii słonecznej wynoszącej 1000kWh/m2 w ciągu roku około 15% energii elektrycznej czyli 150kWh z jednego metra kwadratowego (kolektory o sprawności ok. 80% proporcjonalnie energii cieplnej).
Wówczas system PV, elektrownia słoneczna o mocy 1000Wp (1kWp = 5 modułów a 200Wp) wyprodukuje w ciągu roku 950kWh uwzględniając 5% stratę technologiczną systemu (3% okablowanie, 2% inwerter). Dlatego też dla elektrowni słonecznych, systemów PV podłączonych do sieci (PV Ongrid) dzienne zmienne pogodowe są nieistotne, ważnym jest ich średnioroczny uzysk, produkcja energii elektrycznej na bazie średniorocznego promieniowania słonecznego dla danej lokalizacji. W Polsce umożliwia w skali roku dobre uzyski energetyczne, podobnie zresztą jak w Niemczech, Czechach czy Słowacji.

W skali globalnej ilość energii zawartej w promieniowaniu słonecznych docierającym na powierzchnie ziemi w przeciągu 8 minut w postaci promieniowania słonecznego odpowiada światowej rocznej konsumpcji energii. Lub inaczej słońce dostarcza na ziemię paczkę energii potrzebnej dla wszystkich mieszkańców globu co 8 minut, sztuka tkwi w jej pozyskaniu i wykorzystaniu.


Moc kontra sprawność (Wp / %)


W systemach solarnych istnieje zasadnicza różnica pomiędzy mocą, a sprawnością. Moce znamionowe modułów PV podawane są w watach (Wp) i oznaczają moc szczytową (p=peak), definiowaną dla modułów PV jako np. 100Wp lub 200Wp, w zależności od modelu. Jeżeli moduły fotowoltaiczne wykonane są w tej samej technologii ich różnice w mocach nominalnych wynikają z ich różnej powierzchni, a nie sprawności !

Czyli moduły wykonane w tej samej technologii, ale o różnych mocach nominlanych np. 100Wp i 200Wp posiadają taką samą sprawność, różniąc się powierzchnią i ilością ogniw w module (dotyczy modułów krystalicznych). Warto o tym pamiętać bo w praktyce często mylnie i błędnie porównuje się moc ze sprawnością modułów, są to dwie niezależne kwestie. Sprawność podawana w % wynika głównie ze stosowanej » technologii PV.

Każda technologia PV charakteryzuje się różnymi sprawnościami, czyli %-wym stopniem zamiany energii słonecznej na energię elektryczną lub jak w przypadku kolektorów słonecznych cieplną i zależna jest od mocy promieniowania słonecznego, które dla danych warunków pogodowych orientacyjnie wynosi:

Pełne słońce (czyste niebo)800-1200 W/m2
Zachmurzone niebo300-800  W/m2
Pełne zachmurzenie100-300  W/m2

Produkcja energii elektrycznej zależna jest od sprawności modułów PV względem powyższych mocy promieniowania słonecznego. Czyli moduł PV o wielkości 1m2 (100x100cm) i sprawności 15% (typowej dla polikrystalicznych modułów PV) w pełnym słońcu 1000W/m2 (standard STC) będzie pracował z mocą 150Wp i tyle też będzie wynosić jego moc nominalna, szczytowa podawana w watach jako Wp. Dla innych technologii fotowoltaicznych proporcjonalnie wedle sprawności podawanych w %. Dla kolektorów słonecznych zasada produkcji energii względem sprawności jest identyczna, jednak dla kolektorów charakteryzujących się wyższymi sprawnościami rzędu 80% umożliwia z jednego m2 większe uzyski energii - ale cieplnej. Wówczas z jednego m2 kolektor wyprodukuje 800W energii cieplnej, a moduł PV 150W energii elektrycznej proporcjonlanie do sprawności 80% i 15%.


Sprawność kontra cena (% / PLN)


Stopień sprawności modułów PV wynikający z technologii ich produkcji ma bezpośredni wpływ na ich cenę. Najtańsze i zarazem najmniej sprawne są moduły amorficzne, moduły monokrystaliczne posiadają najwyższą sprawność i co za tym idzie najwyższą cenę. Kwestia doboru modułów i technologii PV zależy od przeznaczenia, specyfiki funkcjonowania systemu i warunków ekspozycji względem słońca. Przykładowo: realizacja systemu PV w amorficznych modułach (najtańszych, ale też najmniej sprawnych) wymaga prawie dwukrotnie większej powierzchni instalacji na dachu lub nieruchomości i prawie dwukrotnie większej konstrukcji stelażowej, ale pozawala na dobre uzyski energetyczne w zakresie promieniowania dyfuzyjnego (zachmurzenia słońca). Z kolei w przypadku modułów monokrystalicznych (najbardziej sprawnych) najlepsze uzyski energetyczne możliwe są w zastosowaniu systemów tracking’owych (nadążnych), umożliwiających ciągłe bezpośrednie promieniowanie na powierzchnię modułu oraz dodatkowy uzysk energetyczny w skali roku o około 30%.

Podobnie w przypadku kolektorów słonecznych, których sprawność jest oczywiście ważnym elementem systemu, ale nie najważniejszym. Różnica w sprawności kolektorów próżniowych i płaskich pomija często kwestie ich trwałości i odporności fizycznej, bardzo istotnej z punktu widzenia jakości systemu. Dla kolektorów słonecznych będących piecem na dachu, temepratura stagnacji (bez odbioru ciepła z kolektora) dla płaskich kolektorów na poziomie 200°C czy jak w przypadku kolektorów próżniowych 300°C stanowi istotną różnicę. Pierwsze wrażenie zainteresowanych tematyką sugeruje, iż wyższa temperatura stanowi o lepszy uzsykach. Niestety wysokie temperatury stagnacji, stanowią spore ryzyko i obciążenie dla każdej instalacji solarnej, wspierającej CWU. Doświadczenie branży solarnej w przypadku temicznych systemów solarnych podpowiada: im prostszy system tym lepszy, im mniej elementów składowych kolektora i systemu tym lepjej. Przy całkowitej sprawności kolektora na poziomie około 80%, różnice w sprawności kolektorów rzędu 3-5% stanowią argument raczej marketingowy, chodź zapewne dla wielu istotny. Wysoka sprawność fotooptyczna przy jednolitej i prostej konstrukcji kolektora, odpornej na działanie temperatur w zakresie +200/-30, gradu, deszczu, śniegu, mrozu, promieniowania UV czy wysokiego ciśnienia i to przez około 30 lat stanowi o wysokiej jakości kolektorów słonecznych, ale niekoniecznie ich cenie. Podobnie jak w przypadku samochodów, których jakość nie odzwierciedla się w ich prędkości maksymalnej, ale ich trwałości i wygodzie na lata - dokładnie tak samo jest w przypadku kolektorów słonecznych.

Najistotniejszym elementem wszystkich systemów solarnych jest ich jakość, która idzie w parze ze sprawnością i dla większości planistów solarnych przy doborze komponentów systemu ma większe znaczenie aniżeli ich cena. Ryzyko usterkowości w technologii uznawanej za bezobsługową oraz spodziewany 30-letni okres użytkowania w dużym stopniu zależy od jakości. W praktyce ważniejsza jest długoletnia i bezawaryjna praca systemu, niż dążenie do uzyskania jego ekstremalnych sprawności.



Produkcja energii w praktyce


Systemy solarne produkują energię elektryczną (lub cieplną) poprzez absorbcję energii zawartej w promieniowaniu słonecznym. Bezpośrednie promieniowanie słoneczne nie jest konieczne dla ich działania, aczkolwiek optymalne. Moc nominalna modułów PV oraz kolektorów słonecznych, podawana w watach jako moc szczytowa Wp odnosi się do mocy promieniowania słonecznego wedle standardu STC (1000W/m2, 25°C, AM=1,5). Jeżeli moc promieniowania słonecznego jest mniejsza, wówczas zmniejsza się też moc z jaką pracuje system solarny. Przy czym systemy fotowoltaiczne (PV) dla inicjacji pracy charakteryzują się niższymi wymogami nasłonecznienia, a kolektory słoneczne (termiczne systemy solarne) ze względu na potrzebę absorbcji promieniowania elektromagnetycznego zawartego w  promieniowaniu słonecznym, posiadają wyższe wymogi promieniowania, ale też wyższe sprawności.

W praktyce moduł PV o mocy nominalnej 100 Wp w optymalnych warunkach nasłonecznienia (STC) będzie pracował z mocą 100W i w godzinę wyprodukuje 100Wh. Instalacja PV o mocy 1.000Wp (1kWp) będzie pracować z mocą nominalną około 950W i w przeciągu godziny wyprodukuje 950Wh, a w ciągu roku około 950 kWh. Brakujące 5% mocy to strata w systemie rozkładająca się na: 2% straty inwertera i 3% straty na okablowaniu systemu.

Ponadto ważnym elementem systemu jest fakt zmagazynowania lub bezpośredniego zużycia wyprodukowanej energii. W przypadku fotowoltaiczynych (PV) systemów wyspowych lub autonomicznych możliwym jest zużycie wyprodukowanej energii w czasie rzeczywistym na własne potrzeby dla naładowania telefonu komórkowego, akumulatora lub zasilania maszyn czy urządzeń domowych. W przypadku elektrowni słonecznych podłączonych do sieci (PV Ongrid) produkowana energia jest bezpośrednio odprowadzana, sprzedawana do lokalnej sieci energetycznej, a jej rozliczenie odbywa się poprzez licznik energii elektrycznej i jego wskazania.

W przypadku kolektorów słonecznych o sprawności fotooptycznej sięgającej 80%, moc nominalna kolektora pracującego w warunkach optymalnych (STC) wyniesie 800W z jednego metra kwadratowego kolektora, wówczas jeden kolektor o powierzchni 2 metrów kwadratowych posiada moc nominalną 1600W produkując energie cieplną (system PV energię elektryczną !).

Kolektory słoneczne produkując energie cieplną magazynowaną w zbiornikach solarnych, bojlerach lub buforach dla podgrzewania ciepłej wody użytkowej (CWU) mogą też wspierać system centralnego ogrzewania (CO) optymalnie ogrzewania podłogowego/niskotemperaturowego lub wykorzystać produkowaną energie cieplną bezpośrednio w procesach przemysłowych lub basenach. W przypadku instalacji kolektorów słonecznych wspierających ogrzewanie (wówczas instalacji większych rozmiarów) sugerowanym rozwiązaniem jest przekazanie nadwyżek energii cieplnej, w lecie typowych dla każdej instalacji kolektorów słonecznych, do basenu lub innych wymienikków ciepła z możliwością wykorzystania sporych nadwyżek energii.

Więcej na temat planowania i doboru potrzebnej mocy systemów solarnych w działach » dla użytkowników oraz bardziej szczegółowo » dla instalatorów.


Straty w systemach solarnych


PV - straty technologiczne w dobrej jakości elektrowni słonecznej podłączonej do sieci (PV Ongrid) wynoszą około 5% z czego 2% przypada na stratę w inwerterze, a 3% na okablowanie. Dla systemów autonomicznych i wyspowych (PV Offgrid) mogą sięgać około 10-15% i wynikają z konieczności zastosowania regulatora ładowania, okablowania i implementacji akumulatora w systemie.

Istotnym elementem mającym wpływ na straty we wszystkich systemach solarnych jest ich temperatura (modułu lub kolektora). Dla modułów PV strata ta wynosi około 0,4% mocy nominalnej z każdym kolejnym stopniem temp. celcjusza powyżej 25°C, czyli moduł o mocy 100Wp nagrzewając się do temp. 60°C będzie pracował z mocą 84Wp. Zasada ta dotyczy głównie modułów wykonanych w technologii krystalicznej i w chłodniejszym klimacie np. środkowo-europejskim rekompensuje słabsze nasłonecznienia w porównaniu do lokalizacji o mocnym nasłonecznieniu (południowo-europejskim czy zwrotnikowym) gdzie temperatury i tym samym straty są większe.

Termia - w przypadku termicznych systemów solarnych (kolektorów słonecznych), sprawność również maleje wraz ze wzrostem temperatury kolektora, ale zależy też od szeregu innych czynników: oporów w instalacji, prawidłowego doboru wymiennika ciepła lub wężownicy zbiornika solarnego (równowaga pomiędzy mocą kolektorów a odbiorem ich mocy). W przypadku przemysłowych termicznych instalacji solarnych (sporej wielkości) istotnym jest też dobór odpowiedniej mocy grup pompowych i średnicy przewodów solarnych, co wbrew pozorom jest częstym powodem niewykorzystania ich optymalnej mocy grzewczej i sporych strat systemowych.


eborx - fotowoltaiczne systemy solarne
Solar for Kids fotowoltaiczny blog pvshop na facebook eborx on youtube
Sklep internetowy Shoper.pl